Go to main section

Czym jest coaching…

Coaching jest formą pomocy w przeprowadzaniu zmian.

Zmiany mogą dotyczyć wielu różnych sfer, tytułem przykładu warto wskazać następujące: kariera zawodowa (szkoła i praca), zdrowie, finanse czy relacje z innymi ludźmi.
Ma formę rozmowy jeden na jeden (choć coach może również pracować z grupami), w ramach której coach zadaje klientowi pytania oraz uważnie słucha i obserwuje. W ten sposób klient ma okazję lepiej poznać samego siebie, swoje potrzeby i możliwości, a dalej sformułować cele i plany ich osiągnięcia. W coachingu przyjmuje się, że klient dysponuje, lub może zdobyć, potrzebne mu zasoby.
Zadaniem coacha nie jest rozwiązać problemy klienta, zadaniem coacha jest pomóc klientowi rozwiązać je samemu. Stąd duża rola pytań oraz daleko posunięta ostrożność w udzielaniu rad czy dzieleniu się opiniami przez coacha.
Ważne: relacja w coachingu ma charakter partnerski.

… i czym się różni od innych form pomocy?

Ponieważ wciąż dosyć częste są nieporozumienia co do tego, czym jest coaching, i mylenie go z innymi formami pomocy, poniżej przedstawiam bardzo krótkie charakterystyki wybranych innych form pracy z ludźmi. Moim celem jest przede wszystkim zaakcentowanie głównych w odmienności od coachingu.

Psychoterapia pod wieloma względami jest podobna do coachingu – forma rozmowy jeden na jeden lub praca z grupą, celem są zmiany w życiu klienta, nawet niektóre konkretne metody. Co wyraźnie odróżnia psychoterapię od coachingu, to fakt, że psychoterapia jest metodą leczenia. Służy ona leczeniu zaburzeń psychicznych (np. emocjonalnych, osobowości czy psychosomatycznych), z którymi wiąże się zwykle znaczne i przedłużające się cierpienie oraz utrudnienia w funkcjonowaniu rodzinnym, społecznym czy zawodowym.
Ze względu na mnogość szkół i metod pracy terapeutycznych, szczegółowe scharakteryzowanie psychoterapii jako takiej, jeśli możliwe, jest trudne a w tym miejscu zbyteczne.
Psychoterapeuta w relacji z klientem często pełni rolę eksperta.

Poradnictwo psychologiczne to forma pomocy kierowana do ludzi zdrowych, którzy doświadczają kryzysów rozwojowych lub mają trudności z przystosowaniem się do ważnych wydarzeń życiowych. Kryzysy rozwojowe wiążą się z naturalnymi zmianami, które spotykają większość ludzi w związku z przechodzeniem przez kolejne fazy życia, jak na przykład wybór uczelni, zostanie rodzicem czy zmiany zdrowotne następujące z wiekiem, przez ważne wydarzenia życiowe należy z kolei rozumieć nieoczekiwane zmiany, jak chociażby utrata pracy, rozwód czy choroba członka rodziny.
Rola psychologa ma wyraźny ekspercki rys.

Mentoring polega na tym, że starsza, bardziej doświadczona osoba pomaga – poprzez udzielanie rad i wskazówek – młodszej stawiać pierwsze kroki lub rozwijać się w określonym zawodzie, na określonym stanowisku lub w określonej branży. Mentor jest zwykle ekspertem w dziedzinie, której mentoring dotyczy, często pracownikiem tej samej firmy, zajmującym jedno w wyższych stanowisk.

Trener (szkoleniowiec) wreszcie pełni rolę zbliżoną do roli nauczyciela – jest ekspertem w jakiejś dziedzinie, który przekazuje wiedzę uczestnikom szkolenia. W szkoleniach zwykle bierze udział wielu uczestników, ich temat jest z góry znany, a nadto odbywają się według z góry zaplanowanego scenariusza, który wnosi trener. Poza tym, o ile coach mówi raczej niewiele, o tyle trener jest bardzo aktywny, na tyle że może mówić więcej niż wszyscy członkowie szkolenia razem wzięci.